Reeds bij de start van het fonds oordeelden wij dat het quasi onmogelijk zou zijn om de temperatuurstijging van de aarde te beperken tot 1,5°C en 2,0°C, de eerste doelstelling van de klimaattop (Kyoto, Kopenhagen). Er leven bijna 8 miljard mensen op de aarde, en je kan die onmogelijk op één lijn krijgen. Sommige landen hebben zelfs commerciële voordelen bij de opwarming. Dat neemt niet weg dat de ‘grootverbruikers’ hun inspanningen om zelf het goede voorbeeld te geven met volle overtuiging moeten doorzetten.

Ondertussen is de opwarmingsgrens van de 2°C bereikt en zijn we op weg naar de 3°C. Op een bepaald ogenblik zal de natuur zelf maatregelen nemen. Bij voorbeeld: te veel opwarming betekent een ruwere natuur en – niet te onderschatten – een groter risico op vulkaanuitbarstingen. Door de opwarming werkt de aardkorst minder isolerend. Vulkaanuitbarstingen kunnen zorgen voor een jarenlange en wereldwijde stofwolk in de atmosfeer, met een kouder klimaat als gevolg! Ook een risico: het afsmelten van het noordpoolijs kan ervoor zorgen dat de warme Golfstroom niet meer via West-Europa stroomt, zodat wij ijzige winters tegemoet gaan. Zoals in Montreal en New York, die veel zuidelijker liggen dan Londen, maar dan zonder Golfstroom.

Het missen van de klimaatdoelstellingen is geen reden om onze strategie te wijzigen. Integendeel !!!

De geo-politieke en economische toekomst van Europa is – dwingend – groen, of Europa kwijnt weg! Zonder een eigen groene economie blijven wij de speelbal van externe energieleveranciers. Ouderwetse bedrijven zijn vaak het meest afhankelijk: zij hebben een handicap tegenover hoogtechnologische bedrijven. Als Europa dit type bedrijven niet zelf voorziet dan verliezen wij zelfstandigheid, wat de weg openzet voor uitbuiting van buitenaf en verarming. BIF EcoLogical blijft investeren in hoogtechnologische bedrijven die noodzakelijk zijn om energie- of uitstootarme producten maken.

Daarnaast blijft BIF EcoLogical oog hebben voor een ethisch correcte impact op de maatschappij. Zeker vandaag. Enkele wereldleiders zijn enorm belust op macht en geld, waarbij veel ethische normen gewoonweg overboord gegooid worden. Dus zeker vandaag zijn er mensen nodig die een proper gedachtengoed in leven houden. Vandaar: wie belegt in BIF EcoLogical is bereid om een deel van de potentiële financiële winsten op te offeren om het bereiken van het tweede hoofddoel, het maatschappelijk rendement, mogelijk te maken.

 

 

 

In Duitsland loopt een onderzoek of drie kerncentrales veilig heropend kunnen worden. Op die manier kan Europa onafhankelijker worden van energieleveringen uit Rusland.

Het heropent het debat of kernenergie voldoende groen is of niet. Er is immers geen CO²-uitstoot en de productie zelf heeft weinig impact op het milieu. Maar er zijn ook enkele belangrijke strijdpunten. Enerzijds de verwerking van het gevaarlijke radio-actieve afval. Anderzijds de kwetsbaarheid van de kerncentrales ingeval van een oorlog, natuurramp of menselijke fout. Die nadelen moeten afgewogen worden tegenover de nadelen van de andere energiebronnen. Bovendien is de grondstof, uranium, schaars aanwezig. Te schaars om te kunnen dienen als een lange-termijnoplossing. En net omdat het zo schaars is wordt er vaak – letterlijk – om gevochten. Waar uranium in de grond zit vergroot de kans op oorlog boven de grond.

Om de afbouw van de kerncentrales te kunnen opvangen, heeft Duitsland reeds langer haar bruinkoolmijnen heropend. Bruinkool is de fase die volgt op de geologische vorming van turf, en die voorafgaat aan steenkool. Het bevat veel zwavel, die bij verbranding zure regen veroorzaakt. In Duitsland wordt de zwavel grotendeels weggefilterd. Maar er komt bij verbranding wel veel CO² vrij.

De Duitse bruinkoolmijnen worden ontgonnen in dagbouw. Dat wil zeggen dat het aardoppervlak (inclusief woonhuizen) verwijderd wordt, en dat er niet met ondergrondse schachten gewerkt wordt zoals bij steenkool. De mijnen zijn vaak meer dan 100 meter diep. Het wegpompen van overtollig water zorgt voor een daling van het grondwaterpeil in de omgeving. Het zorgt voor een permanent beschadiging van het landschap en landbouwgebied.

De (westerse) obsessie om alle fossiele brandstof volledig af te bouwen kan zich tegen de maatschappij keren.
Beleidsmakers moeten uitkijken dat ze het ene probleem niet vervangen door een ander probleem, want zo geraak je niet vooruit.
De cijfers bewijzen het: ondanks alle maatregelen blijft de CO²-uitstoot wereldwijd stijgen.

De Europese Unie wil werk maken om onafhankelijk te worden van gas- en olieleveranciers. De havens van Antwerpen en Zeebrugge werken sedert april 2022 officieel samen (Port of Antwerp-Bruges), en er bieden zich vandaag enorme opportuniteiten aan.

Vooral de kustligging en de bestaande infrastructuur van Zeebrugge is een troef. Deze haven is nu reeds gespecialiseerd in het opslaan van gas-onder-druk.

Een van de meest beloftevolle groene energiebronnen is waterstof.  Er zijn verschillende productiemethodes voor waterstof, maar de meest duurzame is de methode op zonne-energie. Zonrijke woestijnlanden als Oman en Namibië kunnen deze goedkoper produceren dan wijzelf.  Zeebrugge is zich volop aan het voorbereiden om dé overslaghaven te worden voor waterstofgas.

Ook via windenergie kan je waterstofgas produceren, maar voorlopig gebruiken we onze eigen windenergie beter als groene elektriciteitsbron.

Het havenbestuur is zich bewust van de ecologische kansen: een ‘sustainable transition manager’ mag zich uitleven in het vergroenen van de havenwerking en -activiteiten.

 

 

 

In ons streven naar vergroening zijn we niet altijd even eerlijk. We lichten dat even toe met een voorbeeld.

We hebben staal nodig, maar willen de staalfabrieken weg uit ons land. Nochtans zijn onze fabrieken veel ecologischer en menselijker dan bijvoorbeeld die in India. Op die manier exporteren we milieu-onvriendelijkheid naar lage-loon-landen. Om die dan op wereldconferenties met de vinger te wijzen dat hun ecologische cijfers niet goed zijn. We exporteren de lasten, en importeren de lusten. Als die armere landen niet dezelfde ‘propere’ condities kunnen realiseren als wijzelf, is dat op wereldniveau een verliesverhaal.

Als wij zelf de eindgebruiker zijn moeten we ook de lasten willen dragen. We beslissen nog te veel vanuit het ‘niet-in-mijn-achtertuin’ gevoel.